آوات

کاغذهای نامرغوب

2010-12-23T18:08:00.002+03:30

باور کن محبوب من.

حتی شاملو هم به من دروغ می گفت. حتی شمس و حافظ و یا همین شاعران آشنا و زنده ی دوروبرمان ، و گهگاه اسم هایی غریبه تر ..

تمام آنهایی که حجت می دادند او عاشقی بلد است ؛ همگی همدستان دروغپردازش بودند. یا شاید هم اصلا روحشان خبر نداشته و او شعرها را دزدیده باشد. به هر حال این روزها خزانه ی شعرهای عاشقانه ، نگهبانی ندارد و اصلا عشق ، مرغ عزا و عروسی است . برای هر ضیافتی می برندش . کنیزکی شده با دست های چروکیده و در نی نی چشمانش ، دیگر نه دلبرکان افسانه ای ، که پیرزنی فرتوت و رو به مرگ به آدم خیره می شود .

کتاب ها هم از این قسم اند. دروازه های بی در و پیکر و شهرهای بی گزمه ای که آزادیشان از این خاطر است که دیگر چیزی برای دزدیدن در خود نمی بینند . آنها را می نویسند که نویسنده خطابشان کنند و می خوانند که نویسندگی یاد بگیرند.

اصلا خیال نکن که چیزی از من خودشان را در آن خط و خطوط جا گذاشته اند ، اصلا این آدمها شبیه نامه ها و زمزمه ها و شعرهایشان نیستند.

یادش بخیر ! ما می خواستیم به جای فلسفه ی بودن یا نبودن، به جای اصرار مداوم اندیشه هایی که دروراجی بی پایانشان همواره به هیچ می رسند ، با هم و با این مردم از گل کوچکی بگوییم که در دامنه کوهی بلند روییده است، از رنگارنگی دامن زنی کرد در خیابان ، از خوابهای پریشان تو، از اولین برف زمستانی ما . ما باور داشتیم که باید همدیگر را در همین ذرات کوچکی زندگی بشناسیم نه در پشت نقاب شعرها و قصه های دیگران.

اما در این شهر من جز نقاب چیزی ندیدم. نقاب وقار، نقاب وفاداری، نقاب آقای نویسنده ، نقاب خانم شاعر، نقاب روزنامه نگار خوب ، نقاب زن محترم ...

و خوابهایم ، حتی خوابهایم از این نقابها خالی نشد .

یک روز بی بهانه ، بی ترس، بی گریه ، با من به بازار مکاره این شهر بیا و ببین که این مردم چقدر ساده تمام دلخوشیهای ما را حراج کرده اند . و دیگر نگو که چرا پرده های اتاق من اینقدر سیاه و ضخیم است.

اما نترس محبوب من، من تو را با قانون تو و با خطوط دست های خودت اندازه می گیرم و معیار من «دوستت دارم » های مردان این شهر نیست .

من حتی دیگر به پشیمانی این مردم ایمانی ندارم. اصلا اگر قرار باشد هی برگردم و بمانم و ببخشم که دنیا را ، نه آن هستی بزرگ ، که دنیای کوچک خودم را از بخشش خالی نکرده باشم ، همان دنیا را از چیزهای دیگری خالی کرده ام که ما در این دوری ابدی حفظ کرده بودیم.

حالا دیگر باور دارم که این تکرار بیهوده ی « دیگری خواهم شد» که گهگاه از پشت این نقاب ها می شنوم ، یک پشیمانی عاشقانه نیست ، اصرار مداوم گناه و چرکی است که می خواهد از نو آغاز شود. می خواهد تازه بماند. می خواهد هر بار نام تازه ای داشته باشد که خودش را گم کند . تو را گم کند. سرگردان شوی در این بیابان و آواره ای راه نابلد ، خودش را قافله سالاری جا بزند که راهش همیشه به عشق می رسد.

نه ، من دیگر خوب می شناسم این مردم را.

من ساده بودم، و با این سادگی چقدر عاشقانه در بزم شان رقصیدم. چه روزها و چه شب ها که مثل زنهای کولی، روی انگشترهای نقره ، ورد های عاشقانه خواندم و به دست مردی دادم که کاغذی بود . حتی ازآن نقاب ها نبود که جنس خوبی دارند، از آن کاغذهای نامرغوب که حتی در کودکی تمیزشان می دادیم از کاغذهای بهتر، دفترهای مرغوب تر.

محبوب من ، ما خوش باور بودیم یا مومن ؟

باید یاد می گرفتم که نقطه تردید ، نقطه بازگشتن است نه ماندن .آیا تو با اعجاز خاطره هایی که شبیه هیچ جای واقعیت نیست ، به من خیانت نکرده ای ؟

اصلا این حرفها را ول کنیم. بیا با هم برویم و برای خودمان نقابی بخریم. اما من چهره ی تو را می شناسم، تو خطوط صورت مرا به یاد داری، ما چگونه در کافه ای روبروی هم بنشینیم و با هم قهوه ای بنوشیم و از پشت این نقاب ، خودمان باشیم ، یا خودمان نباشیم ؟

اصلا این حرفها را هم ول کنیم. بیا برویم یک جایی دور ، با هم چای کوهی درست کنیم. تو پیش از این هم چای دم کرده بر خواهش روح بانویی عاشق را نوشیده ای .

غمگین تر از دعاهای روی انگشتری نقره

2010-12-22T21:18:00.001+03:30

غمگین تر از انگشتر عقیق یک مرده / روی طاقچه / ندیده ام / غمگین تراز انگشتری / که رودخانه های جدایی / به سوی تو باز می آورند/ خسته/ سیاه/ کج شده از بار خاطرات بد /غمگین تر از دعاهای روی انگشتری نقره / در جیب های یک زن / ندیده ام/ وقتی که انگشت های مرد / همه / بدل بوده اند / اما انگشترش / دیگربه زیباترین دست ها هم/ دل نمی بندد

به چه کارمان می آید یک شب طولانی دلتنگ ؟

2010-12-21T23:31:00.001+03:30

به چه کارمان می آید شب طولانی ؟

به چه کارمان می آید بیدار نگه داشتن یلدا از خوابی چندین و چند ساله ؟ بگذاریم سنت ها بخوابند ، اصلا بمیرند ، هندوانه خوردن بیداری یلدا نیست ، بیدار نگه داشتنش به ضرب و زور «یلدا مبارک » های بی دلی است که رسم ادب را به جا می آورند ، نه آیین عاشقی.

حوصله نداریم این روزها ، حوصله نداریم اهل ادب باشیم ، چه رسد به اینکه راه بیفتیم و دوره بیندازیم و تنهایی هایمان را مثل چوپانی که رمه هایش را هی هی می کند ، دور کنیم از جان فرسوده ی هم.

هرکدام افتاده ایم گوشه دنجی ، بیزار، خسته، دلمرده ، ترس خورده ...بگذاریم یلدا پهلو به پهلوی تمام آن مردگان دراز بکشد و آسوده به خوابی ابدی فرو رود.

چه کسی دل آن را دارد که شب آن همه زندانی طولانی تر شود ؟

حوصله نداریم ، و این سیاهی که کم کم دارد مثل جامه ای سیاه بر تن بانویی سوگوار، برازنده ی روانمان می شود ، فقط دود آتشی نیست که زندانبان به پا کرده ، این شبی است در خود ما ، یلدایی در دلمان که دارد به اندازه ی تمام فصل ها طولانی می شود .

خودمان هم خودمان را نمی خواهیم . هر روز یکی از ما زندانی است و دیگری زندانبان.ما با هم سیگاری آتش می زنیم و غصه می خوریم از اخبار بد این روزهایمان ، با هم گریه می کنیم برای آنها که کوچ کرده اند بی رغبت ، یا دارند کوچ می کنند هر روز و هر روز ، برای رفقایمان که زندانی اند ، ما با هم قهقهه سر می دهیم به حقارت آدمهای بد این قصه ، ما با هم به خیابان ها رفتیم ، با هم شب زنده داری کردیم ، با هم گریه کردیم و خندیدیم ، اما با هم دشمن تریم و از خودمان بیشتر می ترسیم . از خودمان که این سوی خط ایم . آنسوی خط ، هر که هست ، نامش دشمن است ، ریا ندارد، دروغ نمی گوید ، لب باز کنی ماشه می چکاند .

اما این سوی خط که ماییم ...

اگر دموکراسی از ترس پاسبان نمی تواند در خیابان های شهر قدم بزند، چرا درهای خانه ی ما به رویش باز نیست ؟ اگر آدمهای آنسوی خط دوستانمان را به جرم گفتن عقایدشان زندانی کرده اند ، چرا این سوی خط گفتن هر حرف و عقیده ای ساده و تحمل پذیر نیست ؟

تاوان چه چیزی را پس می دهیم در این ترس ها ، بیکاری ها ، اندوهها . تاوان به بار نشستن کدام درخت ؟ درختی که خودمان می خواستیمش . دوستانمان به جرم عاشق بودن به این درخت زندانی شدند ، خودمان عمر و جوانی مان را به جای آنکه آنسوی خط باشیم و بی هراس و دغدغه برای یلداهایمان هندوانه و آجیل بخریم، پای این درخت گذاشتیم. درختی که امروز تنهاست ، آفتاب ندارد، آب ندارد . گیرم که سایه اش ، میوه اش به عمر ما قد ندهد ، گیرم با خستگی باغبانی کردن برای این درخت ، در خاک مرطوب باغچه اش ما را به گور بسپارند ، اما خاطره غمگین درخت از خراش دست هایمان بر تن اش را چه کنیم ؟

به چه کارمان می آید یک شب طولانی وقتی آنقدر دستمان به خون ایمان یکدیگر آغشته است ، که بالش هایمان هم خواب راحت ندارند. چه کسی ایمان ما را به آدمیزاد پای همین درخت قربانی کرد ؟ آدم های آنسوی خط یا این سو ؟

سنت ها همه مرده اند ؛ وفاداری سنت بود، رفاقت سنت بود، لوطی گری سنت بود، عشق سنت بود ، زن سنت بود، شعر سنت بود ، بگذاریم یلدا کنار این همه مرده آرام بخوابد .

به چه کارمان می آید یک شب طولانی دلتنگ ؟

مثل خدا در خواب شیطان

2010-12-16T11:32:00.002+03:30

مادرم / از پشت توری سادگی / پدرم را دید و عاشق شد / برادرم یکبار دختری را دیده بود که می گفت / توی نگاهش انگار/ گنجشکی خسته / به آدم زل می زده / و دست هایش / کبوترانی بوده اند بی قرار و سپید / برادرم / به پرنده زاری بر بلندای دخترکی عاشق شد / و دوستانم همه / وقتی از عشق حرف می زنند/دهانشان پر می شود از بابونه و باران و بوی ماه / من اما/ کنار یک مرداب عاشق شدم / و بوهای ناخوش بود / که رایحه ی گرم خنده های تو را به خاطرم آورد / من از دست های چوبی یک مترسک مرده بود / که حضور بی قرار انگشت های تو را / در تمامی رویاهایم شناختم / من در جوار همین مرداب بود / که کناره ی دریا را خواب دیدم/ و از نفرت این عطر مسموم بود / که بوی دریا گرفتم / من با تاول پاهایم برای عشق رقصیدم/مرا در تله ای تاریک زندانی کرده بودند / و برایم شعرهای عاشقانه می خواندند/ سیاه بادی بود نفس این راهزنان / و ژرفای نموری داشت کلماتشان / من از محبس دروغ بود / که سادگی واژه های تو یادم آمد / من مثل مادرم نبودم / یا برادرم/ و دوستانم / تو را من / مثل خدا در خواب شیطان / دوباره یافتم

...

2010-12-15T14:45:00.001+03:30

و خدا روی برگ هزاران داستان ناتمام ، مهر باطل می زند . و دلش می گیرد برای رویایی مردی که می خواست ، پیش از شکوفه زدن اولین درخت، گلهای گیسوی زنی در دوردست ها را ببوسد . برای نامه ای که هنوز در راه است. و نوزادی که همین تازگیها، جهان را مثل پستانکی بر گردنش آویزان کرده اند . خدا دلش می گیرد ، و شاید دلش می خواهد که آدمی باشد ؛ بی رنج مصیبت بارآنچه نادیدنی است . آری حتی خدا بودن هم دردی است ، وقتی جهان، در برابر زشتی زانو می زند .

...

2010-06-23T10:20:00.002+04:30

تنهایی پر زور ترین مرد دنیاست. با بازوهای قدرتمندش مرا سفت در آغوش می گیرد . در بستر او من زمزمه آواز مردی را از دور می شنوم. می خواهم از حلقه بازوان او بگریزم. اما راه فراری نیست. زمزمه آواز هی نزدیکتر می شود . انگار از رگ های او ، از قلب این مرد پر زور بیرون می زند.

تنهایی مرد سرگردانی است. سرگردان میان به خود خواندن و از خود راندن. گاه بازوهایش را باز می کند و می گوید : برو !

من اما نمی روم. همانجا می مانم تا صدای آواز مردی را که دوست دارم ، از قلب ساکت او گوش کنم.

بیرون از این اتاق صدای جهان گوش علاقه ی مرا کر می کند.

گرگ و ماه و میش

2010-06-22T01:51:00.003+04:30

زوزه ی باد

رفت و رسید به خانه ی شب

پیه سوز خدا روشن بود

ننه ی پیر سیاهی

پای گهواره ی صبح قصه می گفت

قصه ی گرگه که دستاشو حنا بست و سه تا بره را خورد

زوزه ی باد

رفت و رسید به خانه ی شب

و فقط کلاغ های آخر قصه

که تو خواب بچه ها

دنبال خانه می گشتند

گرگ پیری را دیدند

که روی تپه ای دور

وسط دایره ی ماه سفید

دور آن بره ی جا مانده از آغوش رمه می چرخید

و به گرگهای کمین کرده توی جنگل سرد می خندید

زوزه ی زخمی و باد

وسط جنگل سرد

شب تاریک باز هم قصه می گفت

من و تو خواب بودیم

و خدا شمعش هنوز روشن بود

...

2010-05-20T20:54:00.001+04:30

دیگر چه فرقی می کند که دریا

نزدیک تر به پنجره ی کدام خانه ساحلی است

چه فرقی می کند صبح

پیش از تمام مردان جهان هم اگر بیدار شده باشم

وقتی صبحانه تنها یک فنجان چای کمرنگ جدایی است

چه فرقی می کند سنگریزه ها

با بازوی کدام مرد

و تا کجای دریا پرتاب می شوند

و مهتاب نیمه ی روشن کدامیک از آدمهای نشسته بر لب دریاست

چه فرقی می کند که مرگ چند کوچه به من نزدیکتر باشد

وقتی دلم می خواست یک روز

بر گور نرم سینه ی تو

کنار استخوان پوسیده ی رویایهایت بمیرم و نشد

چه فرقی می کند که پنجره های این روزها

از بلوط های کوهی اند یا نه

وقتی که هیچ کدام دیگر

از بخار لب هایی که می گوید : سلام

ابری نمی شوند

...

2010-04-28T11:01:00.000+04:30

مچاله در زهدان خواب

خون رویای تو را می مکم

و درد زایمان شب

که از پس نهمین رویا سر می رسد

از دریچه ی کوچک عدم

به زمین می نگرم

و می بینم

که دایه ی سیاه چشم شعرهایم خانه نیست

و بی حضور دستانش

جهان

اتاق بیگانه ای است که در آن

تنها می شود خورد و خوابید و گریست

...

2010-04-12T11:55:00.001+04:30

زمستان بر پیشانی زنی بخار کرده بود /کسی اسم شب را گفت / اسم تمام مویه های قریه را /و مردی از نطفه ی رعد / در بستر کوه و باران زاده شد / مردی نه پیامبرگونه / مردی نه برای چوپانی رمه های جدا مانده از فضیلت آدمی / یا نه برای تردید در بوی باران خورده ی هستی / زیر تازیانه های دانایی / مردی نه برای نیشخند آن خار بوته های حسود / که دامن کوههای باردار از بلوط را / هی به دندان های تیز خود می کشند /نه تنبور زنی /در خانقاه خاطره های به چله نشسته / نه مردی برای کوچ / نه برای گریستن/ و حتی شادمانی /مردی نه بر بلندای این همه رعایت و تقوا/ نه بر فراز سنگچین این همه معجزه /مردی در آن شب پریشان زاده شد / که رمز زیستنش شاید فقط همین بود / که من عاشقش باشم !

...

2010-04-09T22:19:00.001+04:30

حوای ساده دل!

چه ایمان بی حاصلی

بر دامن بی گناهی ات می دوزی

فریب خورده تویی

چرا که آن سیبها همه

از لبان تو سرختر بودند

و آدم هنوز به راه خود می رود

نه به راه تو

همراه

2010-04-04T22:55:00.002+04:30

پرنده نیستم / که دل خوش کرده هر فصل / به درختی در مسیر کوچ / ابر نیستم / باریده هر بار / بر باغی برهنه تر / بهانه و عطر و آوای خویش / آینه نیستم / هر صبح محو تماشای پلک های کسی / پنجره نیستم / هر غروب / خاطر عابری قفل زده بر شیشه هایش / خاطرت را من / مثل چشم هایم / مثل دست ها / مثل پرنده و ابر و آینه / با خود می کشم در همه جای این سرزمین /که نامش عمر آدمی است

...

2010-04-02T20:04:00.003+04:30

کف دستهایت / مثل ابرهای تک افتاده ای نمناک است / و حرف که می زنی انگار/ صدای تن شستن همه ی همسایه هایم را /در رودی آرام می شنوم / نفس هایت / صبحگاه جنگل است اما / یک شب این در را باز بگذار / و چشم هایت را ببند / تا من از اعتیاد این میله های نقره ای / خودم را به تخت آسمان ببندم / یک شب / بی آنکه خودم را در این قفس کوچک خوشبخت / به مردن زده باشم...

عیدی کوچکی برای دیوانگی

2010-03-19T11:03:00.002+03:30

این تصویر از کلمات یکی از کتابهای خاطرات اسرا در ذهن من جا گرفت.تصویر پیرمردی ساکت و گنگ ، نشسته بر کنج مغازه ای رو به ویرانی ، در خیابانی پر از آجر و خاک و بوی باروت و دیوارهای فروریخته و خانه های بدون صاحب...شهر بدون صاحب...شهر اشغال شده ی غمگین...خرمشهر...

و عراقی هایی که پیرمرد را در دکانش پیدا می کنند ، او را پرتاب می کنند وسط کوچه ی مرگ گرفته و کتک می زنند. تصویر پیرمرد در هنگام کتک خوردن ، همیشه برای من ساکت و گنگ است. از سکوت و یا ناله و مویه ی پیرمرد در این روایت خبری نبود . من خودم همیشه این سکوت را در او دنبال می کنم. این گنگی ملموس را. و خیال می کنم که این سکوت زیرلگد پوتین های سربازان عراقی هم ادامه پیدا می کند. انگار نوعی مبارزه است. مبارزه با واقعیتی که حتی سربازهای ایرانی پذیرفته بودند. همان ها که در آخرین لحظات به کارون زدند و شهر خسته و خالی را سپردند به تقدیر.سکوت پیرمرد انگار مبارزه با واقعیتی است که همه ی هستی ، جهان، همه ی حرف ها و آدم ها و کتاب ها بر سرت می کوبند و تو به گونه یی سرسختانه با پذیرفتنش می جنگی . او نمی خواست باور کند که اینجا دیگر شهر او نیست .

نمی دانم از چه روز و ساعت و دقیقه ای بود که اساس و پایه روشنفکری و جور دیگری بودن ، روی مخالفت و اعتراض و گلایه و نق زدن و همه چیز و همه کس را بد دیدن بنا شد . شاید از همان وقت بود که روزهای عید و بوی خوش پرتغال واسکناس های تانخورده و صدای مداوم زنگ در که یعنی میهمان آمد ، کفش های براق نو و ... به نوستالژی نوشته هایمان بدل شد و بیزاری زندگیمان . دنیای روشنفکری ، دنیای دید وبازدید ومیهمانی و از کفش و لباس همدیگر تعریف کردن نیست. این خاله خان بازیها ، مال دنیای دیگری است . اینجا باید همیشه به رسم ها و اسم ها و کفش ها و پرتغال ها دشنام داد و یا به تمسخرخندید . اینجا دنیایی است که هر صفحه از تقویم آن را که ورق می زنی ، یک نفر گریبان کسی را گرفته است . راستی آخرین بار که کسی یا چیزی به چشم مان خوب و زیبا بود و نترسیدیم که به خاطر جا ماندن از قافله ی این جماعت روشنفکر و نیش تمسخرشان ، از این زیبایی حرف بزنیم کی بود ؟ و یا کسی هست که مثلا جرات کرده باشد در بحبوبه ی جنگ میان جنبش سبز و هزار رنگ دیگر ، از شعرهای بوکوفسکی و شمس لنگرودی و احمد رضا احمدی در وبلاگش بنویسد و نترسد از اینکه او را متهم به سکوت و بی خیالی کنند ؟

حالا که بانوی گل به گیسو زده ی بهار دق الباب می کند ، از تمام آن تلخکامی ها و شادیها که امروز مثل چین و چروکی بر صورت عمر ما نشسته ، همیشه کسی هست که خاطره ی خوشی های ماست و دلمان می خواد به او عیدی بدهیم. از این آدمها ، من این کلمات را به یک دوست عیدی می دهم. حتی روبانی دور آن نمی پیچم ؛ بی تزیین و بی تکلف . مثل خودش.

او را سالهای بسیاری نیست که می شناسم ، اما در سالی که رفت ، برایم به نشانه ای غریب از تنهایی و رنج جانکاه زیبایی هایی بدل شد که دلشان نمی خواهد در نق نق و بی حوصلگی دنیای روشنفکر زده ی امروز گم شوند. درست مثل گیاهان سر زده از گوشه ی دیوارهای آجری کوچه ای دراز .

مثل همان پیرمردی که با سکوتش در برابر فریادهای واقعیت می جنگید . اگر صدای این آدمها را نشنوی ، می توانی آنها را به نادیده گرفتن و تن دادن به آنچه هست متهم کنی. خیلی ها در روزگار دشواراجتماعی سال گذشته و در شرایط اعتراضی اش ، شعرها و نوشته های این آدم را چیزی شبیه سکوت آن پیرمرد قلمداد کرده بودند . اما من خوب می دانم و خوب می شناسمش که در این اعتکاف به ناچار و سکون بی آرامش ، چقدر دلش می خواست که دنیا جور دیگری باشد و سکوتش شاید باور به همین حقیقتی بود که برای ما مرده بود و او زنده اش می داشت.

این عیدی را به او می دهم که دیوانه ای مبهوت در کوچه ی آشوب زده ی ما بود. در این خطاب اغراق و نامهربانی نیست اگر دیوانگی را جز سادگی و شیدایی و کودکانگی نپنداریم.

در سالی که رفت ، خیلی ازما روزنامه نگارها به خاطر شرایط اجتماعی و شغلی مان روزگار تلخی را سپری کردیم. روزهای بیکاری و فکرهای ناآسوده و نا آرام . اما در این تلخی ناگزیر ، گاه خودمان هم یکدیگر را تاب نیاوردیم . مثل توده ی بی شکلی از زندانیان زخمی که همگی از یک زندانبان کتک خورده اند ؛ اما برای جای خواب کوچکی در محبس تاریکشان با هم می جنگند .

اما آدم همیشه رفیق روزهای سخت را به یاد می آورد و من این عیدی را به او می دهم که در این روزهای سخت ، حتی از گوشه ی امن خود شرم داشت و به هر دری می زد برای ما تا مگر شغلی و نانی و ...

من هنوز آنقدر روشنفکرنشده ام که از حرف زدن و ستایش خوبی ها بترسم ، پس این عیدی را به محسن فرجی می دهم برای دیوانگی هایش . برای سکوتش و او آنقدر از دنیای روشنفکری فاصله دارد که می توانم این روزها او را مثل کودکی شادمان درلباس نوی عید تصور کنم که در کوچه راه می رود و با صدای بلند شعر می خواند و دلش برای شهیدی که کوچه به نام اوست می گیرد .

او برای من تجسم این گفته ی کریستین بوبن است که :« بیا در راه دشوار خود برای نجات و مراقبت از زندگی و از احساس تازه ی آزادی ، عزیزترین کودکش یعنی عشق را به حال خود رها نکنیم . اگر گلوله ای داریم به سوی دشمن او شلیک کنیم که این بزرگترین مبارزه ی بشریت است. جایی که نجات یک عشق ، نجات یک فرد ، نجات یک دنیاست »

و من این عیدی را به او می دهم و به غزل و بامداد و مهرافروزش ؛ و آرزو می کنم سال نو ، سال قصه های او باشد .

...

2010-03-07T15:45:00.001+03:30

چرا رقص و پایکوبی ما

روی مین ها ی این همه حرف ممنوعه

به فریادی بدل نمی شود

تا آن پرنده ی پر کشیده به سمت دور دست محال را صدا کند؟

...

2010-02-28T21:40:00.002+03:30

آسوده نفس بکش
ای شیار خاطره بر تن سرو
در خاک ما دیگر
عشقه ای سر برون نمی کند

...

2010-02-10T12:49:00.000+03:30

از تمام سکه ها

که به آرزو

در حوض شب ریختیم

رویای تو بود که خورشید شد

بیدار شو

صاحب صبح!

قاب عکس

2010-02-04T15:45:00.000+03:30

عمرچه توفان بی رمقی است / وقتی تو در شلوغی خیابانی از پاریس / یکباره کوه می شوی

تو آسوده ایستاده ای

پشت سرت عابران سیاه / لباس های سپید

پشت سرت عمر می رود

و پاره سنگی حتی / در خاطرغمگین دره هایت نمی جنبد

آن سوتر از پیاده رو /کودکان نور و سایه / افسار روز را به خنده می کشند

و تو /هنوز / درشلوغی بی عطر و آواز آن خیابان / با سیگاری که دیگر ابر نمی شود / و دستهایی / مثل دامنه های آویزان

رو به نور بی رمق چشم های من لبخند می زنی

و نگاهت بر کاغذ حساس دلم ثبت می شود

ببین چه ابدیتی دارد مرد توی قاب !